Ja, natuurlijk. Zo’n simpel zinnetje, zo duidelijk. Maar klopt het wel? Natuurlijk wel. Het is maar hoe je het gebruikt.

Hoe ik het bedoel? Letterlijk. Natuurlijk; volgens de natuur. De natuurwetten om ons heen. Waar wij geen enkele maar dan ook geen enkele uitzondering op zijn. Al denken wij van wel en al doen wij zo onze ongelooflijke best om er van af te wijken. Om de natuur te maken, te ondermijnen of te beïnvloeden. Macht en invloed vanuit onze grootste vijand: angst.

Moeder Aarde respecteren wij, maar vaak als het ons uitkomt. Op een vakantie met prachtig uitzicht. Een adembenemende zonsondergang of een hagelwitte onaangetaste sneeuwlaag. Dan is moeder Aarde zo mooi. De natuur zoals het overal om ons heen is, maar waar wij als mens toch gaan denken dat wij er geen onderdeel van uitmaken.

Evolutie heeft ons afgescheiden van die natuur. Dat stukje hersenen wat ons ‘boven’ de primaten heeft geplaatst zit ons op macht en invloed echt in de weg. Er is ook geen vijand van de mens als het gaat om ‘eten of gegeten’ worden. Tot wij terugkeren naar de natuur. Dan zijn wij echt de klos.

Vooral de ‘westerse mens’ is dan hopeloos verloren. In onze gecreëerde wereld met rollen, identiteiten, stempels en labels hebben wij eigen wetten gemaakt. De machtigen, de rijken en de sterksten hebben bij ons de leiding (genomen).

In de natuur is er absoluut wel leiderschap, een sterkste, maar die beschermt ook. In de natuur neemt niets meer dan het nodig heeft. Balans is altijd aanwezig en genoeg is genoeg. Perfectie is de basis in de natuur. Passend in ieder moment en iedere plaats.

De mens is hiervan gaan afwijken. Onze gedachten, geloof en overtuigingen zijn gaan leiden. Met iedere mm die wij van de natuur zijn gaan leven, zijn wij ook letterlijk individueler geworden. Alleen komen te staan. Wij zijn zo gaan geloven in onze eigen uniekheid dat wij er tegenwoordig alles aan doen om dat in stand te houden. Nog groter en meer imposant te maken.

“Hoe word je rijk (het liefst miljonair)”, “Hoe word je slank”, “hoe word je slim”, “wat word je überhaupt”. Of word als de meest succesvolle, zodat je nooit meer hoeft te werken.

De mens is van nature geen miljonair of welk label jij jezelf ook geeft. De mens is mens. Zelfs dat is een plakker. Neem jezelf eens niet zo serieus en wees eerst weer eens verbonden met alles om je heen. Met je medemens, samen leven. Met dieren, met alles wat jou voeding geeft. Met bomen, met de zee. Respecteer en stel je eens nederig op. Wees dankbaar en deel. De natuur deelt elke dag haar voeding met ons zodat wij kunnen leven. Samen. Wat doen wij? Aan onszelf denken. Beter maken, afscheiden van de ‘minderen’.

Ons bestaansrecht zijn wij aan al onze bedachte plakkers gaan ophangen. Tegelijkertijd hangen wij zo aan perfectie als streven dat wij constant op zoek zijn. Want we zijn het kwijt. Onszelf, onze eigen natuur zijn we uit het oog verloren.

Wij zijn zo van de natuur af gaan leven dat wij alles wat zo in balans is in de natuur opeens na gaan streven als iets wat te zoeken is. Alsof de wetten die al sinds het bestaan van Moeder Aarde nog door ons uitgevonden en begrepen moeten worden.

Wij zijn zo van het natuurlijke pad af dat wij niet eens meer zien dat wat wij zoeken, recht onder onze neus ligt. In ons huist, leeft. Wij zijn leven. Wij zijn alle antwoorden waar wij zo naarstig naar op zoek zijn. Wij blijven echter zoeken, omdat wij het niet willen accepteren dat wij 1 zijn. Niets bijzonders. Kwetsbaar en in de natuur niks voorstellen.

Daarom doen we groot. Stellen we ons belangrijk op en maken wij ons leven ‘groot en imposant’. “Kijk mijn leven eens! Ik heb het gemaakt (in het leven)”. Tot het punt dat de natuur het overneemt en soms ook in 1 klap alles van je afneemt. Van heerser naar slachtoffer. Wederom afgezonderd van de natuur. Wij willen het niet geloven en daarom hebben wij “Het Geloof”.

Als wij dualiteit als mogelijkheid houden, houden wij de illusie van maakbaarheid in stand. Anders is ons leven zinloos. Omdat wij intens geloven dat wij ons kunnen afscheiden van de natuur. De natuur kunnen beïnvloeden en onze macht op haar kunnen uitoefenen.

Boven alle wetten staan die Moeder Aarde in haar schoot heeft. Universele wetten die er vanaf dag 1 zijn en nooit zullen verdwijnen. Toch geloven wij dat niet. Want ons verstand kan daar niet bij. Natuurlijk niet.

Alles wat wij in deze wereld niet begrijpen, laat de natuur ons ieder moment ervaren. Haar antwoorden moet je wel willen zien, horen, ruiken, proeven en voelen. De zin van het leven zit opgesloten in alles om ons heen.

Als wij iets begrijpen dan gebruiken wij het, misbruiken wij het. Schrijven we boeken, geven we presentaties of verkopen wij de inzichten. Om ons te onderscheiden van de ander. Slimmer te laten zijn of beter. Meer bewustzijn of eerder verlicht is toch zeker eerder bij het doel wat ieder mens nastreeft. Weer is er strijd om maar niet eenheid te hoeven voelen.

Juist die eenheid is de oplossing voor alles. Alles is 1. Natuur is 1. Die wetten zijn al bewezen. Door de slimsten van ons. Waar komen wij tot rust? Waar zoeken wij de stilte of waar gaan we heen als wij ‘uitgeblust’ zijn? Waar voelen wij ons zo verbonden met? Juist, in de natuur.

Tot wij weer ons gecreëerde leven instappen, voelen wij die wetten tot in elke cel van ons lijf. Alsof wij direct opladen en energie krijgen. Of wij die wetten altijd accepteren is echt 2. Want dat betekent onze dualiteit met elkaar, in onszelf en met de natuur opgeven.

Wat blijft er dan over van onze rol, identiteit, leven?
Niks, helemaal niks en dat is alles wat het leven is. Alles en niks. Vrijheid tot in de perfectie. Zoals onze Moeder ons elke dag laat weten.

Natuurlijk doet ze dat, met alle liefde.

Jeroen

Bel meteen even!